بطابطلابطلاطبی

بی‌تردید، تفکر گرانبهاترین گوهری است که خداوند در وجود انسان به ودیعه نهاده است. آدمی فرایند تفکر را با حیرت و پرسش آغاز کرده و با آزمون و خطا می‌کوشد تا مرحله شک و حیرت را پشت‏سر گذارد و به گمشدة خود؛ یعنی یقین، دست پیدا کند. شاید بتوان گفت عمل تفکر به تعداد آدمیان متعدد و متکثر است، این تعدد و تکثر منشأ تضارب آرا و صیقل یافتن اندیشه‏هاست. بزرگترین دانشمندان همواره ثمربخش‏ترین و مهم‏ترین اندیشه‏های خود را پس از تعامل و تضارب با آرا و انظار رقیب پرورانده‏اند و در کوره نقد دیگران پخته، سپس آن را عرضه کرده‏اند. بنابراین، نظر همواره باید قرین و جلیس نقد شود تا به ثمر نشیند.

تفکر و اندیشه از هر سنخ و نوع که باشد از قاعده پیش‏گفته مستثنا نیست. بلکه باید گفت: نقد آرا و انظار در حوزه فلسفه، کلام و اندیشه دینی به دلیل ماهیت این سلسله از مباحث، اهمیت دو چندان دارد. در حوزه اندیشة دینی و دین‏پژوهی توجه به نقد، چه از منظر بیرونی و چه از منظر درونی، پدیده‏ای نوظهور نیست. بلکه سیره مستمره دانشمندان و فرهیختگان در طول تاریخ بوده است.

ظهور انقلاب اسلامی ایران به رهبری امام خمینی(ره) و به‌دنبال آن وسعت یافتن دایره عرضه اندیشه دینی، جلب توجه متفکران و اندیشمندان جهان به آموزه‏ها و تعالیم اسلامی و به موازات آن سرازیر شدن سیل شبهات و اندیشه‏های رقیب به عرصه جامعه، همه و همه، ضرورت نقدونظر در عرصه تفکر فلسفی و اندیشة دینی را بیش از پیش برای متفکران جامعه ما و به‌ویژه، عالمان دینی آشکار ساخت.

بر کسی پوشیده نیست که نقدونظر در باب هر مسئله‏ای فرع بر شناخت درست و دقیق آن مسئله است، به‏ویژه اگر نقد معطوف به قلمروها و حوزه‏های ناشناخته و کمتر شناخته شده باشد. بدین ترتیب پیش از نقد باید افکار رقیب و اندیشه‏های او را به درستی شناخت و سپس آن را نقد کرد. این دو وظیفه مهم دینی، یعنی شناساندن دقیق و درست آرا و انظار رقیب به‏ویژه در حوزه فلسفه و الاهیّات و نقد و بررسی آنها وظایفی‏هستند که مجله نقدونظر در عرصه اندیشه و تفکر به عهده گرفته است.

ازاین‏رو، می‌توان نقدونظررا مجله‏ای در حوزه فلسفه و الاهیات دانست که می‏کوشد تا با طرح مسئله‏های جدید و نیازهای نوآمد، ژرف‏کاوی و اندیشه‏ورزی در عرصه دین‏پژوهی تقویت گردد و بر آن است که دیدگاه‏های جدید و نقدهای عالمانه در قلمرو مسائل دینی را در معرض دید خوانندگان فرهیخته قرار داده و آوردگاه جدّی آرا و انظار و نقد و بازخوانی اندیشه‏ها باشد.